Zo was laatst het moment daar, dat ik Esmee voor het eerst alleen naar oma in Apeldoorn moest brengen. Zoals het een goede vader betaamt, sta ik deze dag extra vroeg op om er voor te zorgen dat het gehele proces, vanaf het moment dat onze kleine prinses haar ogen open doet tot dat ze haar ogen weer sluit bij oma thuis, zo soepel mogelijk te laten verlopen. Terwijl Doortje Esmee voorziet van haar ontbijt, ben ik alle spullen aan het inpakken en klaar aan het zetten. Check, check, dubbel-check, hoor ik mezelf steeds denken. Als een ware professional zet ik Esmee na haar ontbijt in één vloeiende beweging in de Maxi-Cosi en vervolgens in de auto. ‘Heb je echt alles?’ hoor ik Doortje nog zeggen. Lichtelijk geïrriteerd en verbaasd laat ik vrouwlief weten dat ik echt alles heb ingepakt. Waarom zou ze daar aan twijfelen? Ik vergeet namelijk nooit iets.

Eenmaal bij oma aangekomen, zit ik weer snel in mijn rol als professional papa. Na een korte briefing voor oma en een kus voor mijn dochter, zit ik vervolgens weer in de auto op weg naar mijn werk. Op het werk ben ik dan ook heerlijk met een bakje koffie aan het nagenieten van het feit dat mijn dagen als amateur nu toch echt verleden tijd zijn. Dan krijg ik een berichtje van Doortje. ‘Je bent de inbakerdoek en het muziekdoosje van Esmee vergeten.’ Oeps. Als een kaartenhuis valt mijn recentelijk gecreëerde beeld van super-papa plots ineen. Aangezien Esmee niet rustig kan slapen zonder inbakerdoek, is de ernst van de situatie mij helemaal duidelijk. Gelukkig kan Doortje tussen het werk door even naar huis rijden om de inbakerdoek alsnog af te leveren. Wat ik me dan nog niet realiseer is de kettingreactie die heeft plaatsgevonden vóór ik het berichtje van Doortje heb ontvangen.

Want oma heeft dus geen inbakerdoek kunnen vinden en vermoedt dat Esmee niet langer meer ingebakerd hoeft te worden. Als ze dan vervolgens op zoek gaat naar haar pyjama en deze ook niet kan vinden, besluit ze toch maar om Doortje even te bellen. Na drie mislukte pogingen houdt ze het even voor gezien. Als Doortje dan even later op haar telefoon kijkt en meerdere gemiste oproepen van oma te zien krijgt, belt ze uiteraard direct terug. Oma is op dat moment boven en hoort de telefoon niet. Dat dit geen gerust gevoel geeft, hoef ik denk ik niet uit te leggen. Vervolgens belt Doortje naar de vriendin van oma (op het werk) om te vragen of zij weet wat er aan de hand is, maar zij weet natuurlijk van niets. Uiteindelijk krijgen oma en mama elkaar te pakken en kunnen ze samen tot de conclusie komen dat niet zij, maar papa de boosdoener in dit hele verhaal is. Tja, ontkennen heeft geen zin meer…

Dus moet ik met de billen bloot. Mijn fout erkennen. De vraag of ik echt alles had ingepakt was misschien toch niet geheel onterecht. Het is dan ook begrijpelijk dat deze situatie regelmatig als excuus gebruikt wordt wanneer mij de vraag opnieuw wordt gesteld: ‘heb je echt alles?’ Het grote verschil is echter dat ik nu eerst alles drie keer controleer voor ik besluit om antwoord te geven.

Tweeten

Voorbeelden van berichten: ‘Ik zet me weer schrap’ ‘Baby weer goedgekeurd’ of een melding over het gewicht van Baby met daarbij het gevoel van moeder: trots of opluchting. Wat ook regelmatig voorbij komt zijn teleurgestelde of boze reacties. Blijkbaar… is Twitter een uitlaatklep voor het uiten van negatieve ervaringen. En dat begrijp ik.

Ik vond het belangrijk om destijds met mijn kinderen naar het consultatiebureau te gaan, voor het wegen, de vaccinaties en de standaardchecks. Maar op de één of andere manier vond ik die bezoekjes toch altijd een opgave. Ik kan me nog goed herinneren dat ik bij mijn jongsten echt weerstand voelde om weer naar het consultatiebureau te gaan. Pas later heb ik ontdekt waar dit aan lag.

Tien jaar geleden: Exclusief borstvoeding aan twee en de zorg voor 3 jonge kinderen daarnaast vond ik een pittige klus. Mijn tweelingjongens waren 4 maanden en ik was benieuwd hoeveel de ze gegroeid waren. Hun lijntjes bogen wat af en de jeugdarts vond hun groei niet voldoende. Zij adviseerde pap te geven. We belandden in een discussie. Mijn reactie: Pap van borstvoeding? Dat bindt niet. Volgens de arts wel. Dagelijks kolven en dan het gedoe om daar een pap van te maken, daar begon ik niet aan.

Gelukkig wist ik dat borstgevoede baby’s anders groeien dan de lijntjes in het dossier. Het advies van de arts maakte mij niet onzeker, maar wel ging ik behoorlijk teleurgesteld naar huis. Teleurgesteld over het gebrek aan kennis bij deze jeugdarts. Maar nog meer teleurgesteld dat zij alleen oog had voor het lijntje en niet voor mijn enorme inzet. Ik voelde me niet gezien, voelde geen erkenning. En blijkbaar was dat… waar ik behoefte aan had. Náást kennis. Want dat is iets wat ouders van jeugdartsen en jeugdverpleegkundigen mogen verwachten: de meest actuele kennis van alles wat met het jonge kind te maken heeft. Mogen ouders anno 2012 ook verwachten dat professionals hun kennis kunnen communiceren; dat wil zeggen ‘op maat’ afgestemd op elk individueel ouder-kind paar? Ja. Is dat werkelijkheid? Nee. Gaat dat ooit werkelijkheid worden? Misschien, maar daar heb je nu niets aan.

Op het gebied van kennis en communicatie is er binnen de jeugdgezondheidzorg nog genoeg voor verbetering vatbaar. Dat erkent de beroepsgroep zelf ook (1).

Toch waren er twee mensen nodig voor mijn (of jouw) gevoel van beoordeeld en niet gezien voelen. De jeugdarts triggerde mijn gevoel. En gezien de vele verhalen van andere moeders ben ik niet de enige wiens gevoel op het consultatiebureau een prik krijgt.

Met een baby wordt er ook een moeder geboren. Dat maakt je als persoon behoorlijk kwetsbaar. Het is een nieuwe dimensie van je persoonlijkheid die je direct als gegoten zit of een kant die je met vallen en opstaan gaat ontwikkelen. Of iets daar tussen in. Door anderen voel je je gesteund, bewonderd of al dan niet serieus genomen. Het is jouw gevoel. En de gedachten als gevolg van dat gevoel zijn ook van jou.

Was je van jezelf al onzeker, met een baby erbij word je èxtra onzeker, of angstig, of gestresst. Je persoonlijkheid komt door je moeder-zijn onder een vergrootglas te liggen. Dat gebeurt op het consultatiebureau, maar kan ook door je moeder, door je partner of door een collega geactiveerd worden.
Als een vraag of bejegening je triggert, probeer er dan eens je voordeel mee te doen. Dat is een uitdaginkje. Zeg maar gerust een MEGAuitdaging. Het is namelijk gemakkelijk om mensen te vinden die het met je eens zijn. Zeker op internet. Maar wees eerlijk, als je weerstand voelt bij mensen waar je verder mee moet (of wilt), dan kun je er maar beter het beste van maken. Als een opmerking je raakt, heb je zelf de keuze er wat mee te doen.

“Ons emotionele brein bevat programma’s die automatisch “aan” gaan – schrik, angst en boosheid bijvoorbeeld. Maar z’n automatisme duurt minder dan negentig seconden. Daarna zijn alle chemische componenten van de reactie – zoals adrenaline – uit het bloed verdwenen. Als je dus na een schrikreactie boos of angstig blijft, dan is dat geen automatisme, maar een keuze. Je kunt op elk moment kiezen wie je wilt zijn. Je kunt jezelf steeds opnieuw uitvinden.” (2)

Het gaat me nog steeds niet gemakkelijk af, maar wat ik leerde was om mezelf te zien. En leren luisteren naar mensen die mijn behoefte aan erkenning en waardering wèl uitspraken. Wat ik zelf heb leren erkennen is dat ik hoge verwachtingen van mezelf heb. Daar ben ik ver mee gekomen, maar soms zijn ze te hoog.
En jij? Heb jij een soortgelijke ervaring op het consultatiebureau? Wat deed je er mee?

Meer informatie:
(1) Code oranje (wees alert), onderzoek jeugdgezondheidszorg door Ouders Online. Wat vinden ouders van het CB en de schoolarts?.
(2) Spoedcursus Verlichting, een innerlijk avontuur, geschreven door Tijn Touber

Tweeten

We lachen als je een klein stukje brood op de grond gooit en uit de kinderstoel klimt om een grote boterham te pakken, alleen yoghurt laat jij je voeren, gelukkig! En dan is er nog de borst, de veilige haven, de hongerstiller, de dorstlesser, de speelborst, de bijtborst, de knuffelborst, de borst, de borst, de borst…

Wat geniet ik van die borstvoeding, wat ben ik blij en dankbaar dat het tot nu toe vrijwel probleemloos verloopt. Kleine hindernissen werden overwonnen, grote problemen waren plots weer klein als ik zag wat het opleverde: een prachtige gezonde baby met spekpootjes en een gezonde eetlust. En toegegeven, de 15 kilo minder Ilona staan me goed.

Je krijgt nog 7 à 8 keer borstvoeding per dag, gewoon omdat het makkelijk is. Een slokje hier een slokje daar, een slokje onderweg naar de vakantiebestemming en een slokje voor het slapen gaan. Ben ik een dag werken dan doe je het prima op thee, brood, fruit en een soepstengel want ‘s avonds is mama er weer.
Bij ons kijkt niemand er meer van op als je aan mijn shirt begint te trekken en daarbij smak geluiden maakt. Als papa me wil verrassen met een saunabon, doet hij er een Pien haal-en-breng service bij. Als je begint te huilen dan zegt Jesse al dat je borst wil en Madelief gaat naast ons haar pop voeden. Mijn oma is trots dat ik nog steeds ‘voeding heb’.

Ja nu ben je bijna een jaar,

Ja je hebt al heel veel tanden,

Ja je wilt ‘s nachts nog wel eens voeding,

Nee ons seksleven heeft er niet onder te lijden :)

Dus ja we gaan nog even door met borstvoeding, omdat wij ervan genieten, omdat het gemakkelijk gaat en bovenal omdat het gezond is.

Voor moeder én dochter.

Tweeten

Leg je baby als hij wakker is, regelmatig op zijn buik, en laat je baby daar vanaf dag één aan wennen. Buikligging maakt de rug- en nekspieren sterk en bevordert de symmetrie. Laat je baby in de eerste periode op je borst liggen. Zo ligt hij het meest stabiel, kan hij bij zijn handjes en is er direct contact tussen baby en ouders.

Afgeplatte of scheve hoofdjes hebben niet alleen te maken met de voorgeschreven rugligging om het risico op wiegendood te verkleinen, maar ook met het feit dat baby’s té vaak en té lang in diverse stoeltjes worden geplaatst. Te lange fixatie in stoeltjes kan een vertragend en verstorend effect hebben op de ontwikkeling van de hoofd- en rompbalans en op de bewegingen van armpjes en beentjes. In stoeltjes zijn de bewegingen die een baby normaal gesproken maakt, zoals strekken of draaien, onmogelijk.

Afgeplatte en scheve hoofdjes ontstaan door overbelasting. Hoe beweeglijker je baby is, hoe kleiner de kans op een voorkeurshouding en een plat hoofdje. Leg je baby zo neer dat hij zijn hoofdje kán bewegen. Je baby kan zijn hoofd alleen bewegen als hij plat ligt zoals in de box, op een kleed, in bed of kinderwagenbak. Als je je jonge baby in een stoeltje legt, zal hij scheef zakken en zo blijven liggen omdat hij nog niet sterk en behendig genoeg is om tegen de zwaartekracht in te bewegen. Zo ontstaat dus overbelasting. Door een kussentje om zijn hoofdje te leggen bereik je wel dat zijn hoofdje in het midden ligt maar ook dan kan je baby zijn hoofdje niet meer bewegen en ontstaat overbelasting.

Een baby heeft ongeveer 4 maanden nodig om de bewegingen van zijn hoofd, de hoofdbalans, onder controle te krijgen. Lees hier meer tips en meer over mijn actie: Goed zo baby houd je rug recht!

Oproep:
Ik zoek zwangere ouderparen die mij willen helpen mijn ervaringen te onderbouwen. Om gegevens te verzamelen wil ik geen duur, ingewikkeld of tijdrovend onderzoek doen; ik vraag slechts de bereidheid om je baby de eerste 4 maanden niet in een stoeltje te leggen, maar plat neer te leggen of te dragen (uitgezonderd korte ritjes in de auto).
Wil je meedoen aan mijn onderzoek of heb je vragen?
Mail naar info@tinekevanwesterop.nl

Tweeten

Neem babystapjes.

Wakkere tijd *
0 – 2 weken –> 30 tot 45 min.
2 – 6 weken –> 45 tot 60 min.
7 – 12 weken –> 60 tot 75 min.
3 – 5 maanden –> 1,5 uur

* Wakkere tijd per keer, inclusief voeden en verschonen, waarna een baby weer toe is aan slapen.

Slaaptijd
Baby’s slapen in ‘rondjes’ van 45-50 min. daarvan is de helft lichte en de helft diepe slaap. Na minimaal twee van deze slaaprondjes (ong. 1,5 uur) is een baby voldoende uitgerust om effectief te kunnen drinken. Laat jonge baby’s nog niet langer slapen dan drie slaaprondjes (2 à 2,5 uur).

Drinken
Laat je baby direct drinken als hij wakker wordt, wacht niet tot hij gaat huilen. Verschonen na de voeding. Bij borstvoeding is goed aanleggen het halve werk. Observeer je baby als hij drinkt en hou hem ‘bij de les’.
Laat de voeding ongeveer 20, max. 30 min. duren, anders wordt je baby te moe.

Voed een baby altijd op verzoek, ook als hij met de fles gevoed wordt. Na het opbouwschema in de kraamtijd blijf je regelmatig voeden met kleine porties. Geef je baby niet meer dan hij vraagt, laat hem geen restjes opdrinken.
Kijk na 24 uur hoeveel je baby gedronken heeft als je hem zijn gang laat gaan (bij juiste drinktempo) en of 150 ml per kg lichaamsgewicht per etmaal ongeveer klopt. Dit samen met het bijhouden van zijn groeicurve laat zien of je baby zichzelf goed reguleert.

Onrust en/of huilen
In de periode na de geboorte huilt een baby gemiddeld 1 – 1,5 uur per dag. Rond de 6e week bereikt het huilen een piek van 2 – 2,5 uur, daarna huilt een baby gemiddeld 1,5 uur/dag.
Onrustpiek: als je baby voorheen niet huilde dan doet ie dat bij 6 weken meestal wel, als je baby al een aantal uren huilde op een dag, dan doet ie dat bij 6 weken nog méér. Als je goed op baby’s lichaamstaal let en zijn tempo aanhoudt, is het vinden van rust en balans meestal een kwestie van tijd.

Signalen dat er meer aan de hand kan zijn met je baby:
• Constant kreunen of zwak huilen
• Doordringend huilen met hoge stem
• Hele dag huilen, niet alleen ’s avonds
• Huilen tijdens het drinken
• Huilen dat pas na 4 tot 6 weken begint
• Spugen, groen, geel, bloederig, meer dan 5x per dag of projectiel braken
• Verandering van ontlasting, verstopping of diarree vooral bij bloed of slijm
• Slechte gewichtstoename, minder dan 15 gram per dag.

Neem bij deze symptomen contact op met je huisarts.

Wanneer (meer) aandacht voor Regelmaat Voorspelbaarheid Prikkelreductie?

(rust en regelmaat)

Bij: overmatig huilen en onrust, overactief gedrag, continue jengelen of onverklaarbare darmkrampjes.
Deze signalen zijn meestal een gevolg van oververmoeidheid ontstaan door: onregelmatig slapen en drinken, hazenslaapjes, maaiende armpjes of niet alleen in slaap kunnen vallen.

Vooraf uitsluiten:
Honger bij borstgevoede kinderen, let op groei, plasluiers en alertheid.
Lichamelijke stoornis, bij slechts 3% van de overmatig huilende baby’s wordt een oorzaak gevonden.

Regelmaat
Geen regelmaat op de klok.
De klok kun je wel als hulpmiddel/check gebruiken.

Regelmaat is een vaste volgorde van gebeurtenissen: Slapen > Voeden > Samenzijn, op schoot > Alleen zijn, kleed of box > Bij vermoeidheidssignalen naar bed.

Herhaling geeft herkenning waarmee je baby vertrouwd raakt, het geeft hem een gevoel van veiligheid en tijd voor jezelf en andere kinderen.
Vanaf 2 weken kun je gaan oefenen met deze regelmaat (nog zonder ‘alleen spelen’). Vanaf 6 weken komt je baby toe aan de box. Tot ongeveer 6 maanden volgt je baby deze cirkel.

Voorspelbaarheid
Een baby die weet wat er gaat gebeuren, kan ontspannen en hoeft niet steeds alert te zijn.
Kies eenduidigheid in plaats: vaste slaapplaats, vaste plaats om te voeden, te verschonen en te spelen.
Voeden zoveel mogelijk door dezelfde persoon, ook bij flesvoeding.
Hanteer een vast, kort en rustig bedritueeltje.

Prikkelreductie
Vermijd een teveel aan prikkels door:
> Radio en televisie
> Gebruik van wipstoel of maxi cosi buiten de voedingsmomenten
> Voortdurend vermaak van je baby
> Mechanisch aangedreven speelgoed
> Babygym voor een baby jonger dan 3 maanden
> Slapen in de box
> Veel bezoek, uitstapjes of onverwachte gebeurtenissen
> Prikkelbare baby’s houden niet van veel knuffelen en aanraken en ook niet meerdere prikkels tegelijk, bijvoorbeeld praten en strelen tijdens het drinken.

Slapen
Slaapsignalen: gapen, ogen wrijven, wegkijken, ‘druk’ doen, jengelen en huilen.

Leg je baby volgens een bedritueeltje wakker in zijn bedje en stop hem stevig onder. Maak het bed laag/kort op, voetjes bij het voeteneinde, laken en deken overdwars zodat deze tot onder het matras gestopt kunnen worden en dek je baby toe over zijn schouders tot zijn kin.

Je baby bovenin bed te slapen leggen kan ook (begrenzing), doe dit dan met het ‘matrozenbedje’.

Draag je baby in een draagdoek als het zo uitkomt, als het meest praktisch is, als je het zelf fijn vindt of als slapen in bed niet wil lukken, bijvoorbeeld aan het einde van de dag.

Tweeten

Hanneke van den Brink is kinderverpleegkundige en babyconsulent en zij begeleidt moeders en baby’s die worden opgevangen door Blijf Groep in Amsterdam. Zij geeft hen tips en adviezen en leert de moeders hun baby masseren. Haar steun is gericht op ontspanning en het bevorderen van een gezonde interactie en een veilige hechting.

Om ook op andere locaties moeders met baby’s te helpen heeft zij haar kennis en ervaring opgeschreven in het Bebiboekje. In het boekje beschrijft zij overzichtelijk de eerste babytijd met eenvoudig toepasbare tips en verwijzingen naar meer informatie.

Hanneke geeft de moeders mee om met aandacht met hun baby bezig te zijn en langzaam met ze om te gaan, dat kost nauwelijks meer tijd, maar leert ze zoveel meer over hun baby. Ook worden de moeders gestimuleerd om aandacht voor zichzelf te hebben en voor ontspanning.
Babymassage “contact hebben zonder woorden” is uitgebreid in beeld en onder woorden gebracht.

Pacco steunt Bebiboekje! … omdat het een prachtig boekje is, met mooie tekeningen en foto’s en omdat het informatief en overzichtelijk is, ook voor andere doelgroepen. Het boekje is op een hele prettige toon geschreven, geruststellend en ondersteunend.

Het boekje wordt momenteel geïmplementeerd binnen de organisatie en in het najaar zal het ook voor particulieren of andere organisaties te koop zijn.

Meer informatie:
Hanneke van den Brink, email: hanneke@bebibalansa.nl
Praktijk: Babymassage Amsterdam en Bebibalansa, netwerk van verpleegkundig babyconsulenten.
Blijf Groep biedt preventie, opvang en ambulante hulp bij huiselijk geweld in Noord-Holland en Flevoland.

Tweeten

Van alle co-sleepers op de Nederlandse markt is de Bednest mijns inziens absoluut het mooist en meest praktisch. Lees meer >>

Veilig slapen met je baby
Al een aantal jaren wordt geadviseerd om je baby het eerste halfjaar bij je op de kamer te laten slapen, in elk geval tot je baby zich vlot om en om kan draaien.* Je natuurlijke waakzaamheid verlaagt het risico op wiegendood.

Slaap niet met je baby in één bed, zonder je daarover te informeren en voldoende veiligheidsmaatregelen te nemen, dat is risicovol. En laat je baby overdag ook in je nabijheid slapen op een rustige plek, maar gebruik liever niet de box als slaapplaats.

* Je baby bij je op de kamer laten slapen wordt in Nederland ‘rooming-in’ genoemd.

Voordelen van co-sleeping
Borstvoeding geven gaat beter als je baby in je nabijheid is. Als je baby aan het wakker worden is, merk je het direct en heb je hem al aangelegd voordat hij gaat huilen. Hoe eerder je hem aanlegt, hoe minder wakker je wordt en hoe eerder je weer verder kunt slapen.
Als een baby langer dan 3 maanden borstvoeding krijgt, betekent dit minder kans op wiegendood. In onderzoek is aangetoond dat baby’s die in een co-sleeper slapen langer borstvoeding krijgen dan baby’s die in een wieg of ledikant ‘ergens’ op de ouderslaapkamer slapen.

Ben je na de bevalling beperkt mobiel bijvoorbeeld door bekkenklachten of keizersnede, dan is een co-sleeper ideaal.

In sommige Nederlandse ziekenhuizen worden zogenaamde clip on cribs gebruikt, zoals in het UMC St. Radboud in Nijmegen.

Meer informatie:
Randomised trial of infant sleep location on the postnatal ward
H.L. Ball, M.P. Ward-Platt, E. Heslop, S.J. Leech en K.A. Brown
Arch Dis Child 2006; 91: 1005 – 1010

RIVM JGZ richtlijn Preventie Wiegendood 2007 Gebaseerd op de gelijknamige richtlijn, opgesteld door de Nederlandse Vereniging voor Kindergeneeskunde en Artsen Jeugdgezondheidszorg Nederland in 2007. Samenvatting van aanbevelingen voor werkers in de gezondheidszorg die in de dagelijkse praktijk met de advisering aan ouders te maken hebben. Leestip!

Samen slapen en veilig slapen, gaat dat samen? Over bed-sharing, co-sleeping en rooming-in, uitgebreid blog, leestip 2!

Tweeten

Na een drukke dag met werken, zorgen, huishouden, zwemles, noem maar op zijn wij blij dat we rond een rond een uur of 8 op de bank kunnen ploffen. Even geen poepbroeken en snotneuzen en alleen een kop thee die ik voor het eerst die dag warm op kan drinken.

Rond een uur of 10 gaan we naar bed, nog even baby Pien voeden en daarna lekker loom van de oxyitocine gaan slapen. De nachtvoedingen was ik inmiddels gewend vooral omdat ik mezelf toestond om tegen het einde van de nacht het lekkere warme mensje nog even bij ons in bed te nemen. Wat kon ik daar van genieten, direct doorslapen na het voeden en wakker worden met een vrolijke baby naast je. Heerlijk!

Heel langzaam werden de uurtjes die ze in haar eigen bedje sliep steeds korter. Manlief had er toch wel last van, durfde zich niet goed te bewegen en lag toch echt veel liever zelf tegen mij aan. Wat betreft het slapen denkt hij: never change a winning team. De andere 2 slapen prima dus laten we het doen zoals we het altijd gedaan hebben: Eigen bedje.

Ik denk niet dat we de oudste twee tekort gedaan hebben door ze in hun eigen bedje te laten slapen, op hun eigen kamer. Na de periode van inbakeren hadden ze geleerd zelf in slaap te vallen. Niet door uren lang huilen maar door zich af te sluiten van alle prikkels van de dag. Loslaten en lekker slapen, daar zou menig volwassenen jaloers op zijn.

Pientje daarentegen slaapt bij ons op de slaapkamer zodat ik tijdens de nacht haar dicht bij me heb om haar te kunnen voeden. Pien slaapt minder diep dan de andere kids en is geregeld wakker voor een slokje, daarna blijft ze het liefst bij mama liggen. Haar behoeften zijn anders en de mijne inmiddels ook.
Na de intimiteit van het borstvoeden is het voor mij een logisch gevolg om haar dicht bij me te houden, het voelt onnatuurlijk haar weg te leggen. natuurlijk neem ik een aantal veiligheidsregels in acht.

Met manlief heb ik een compromis; Pien begint de nacht in haar eigen bed zodat papa en mama ook nog even zonder baby tegen elkaar aan kunnen liggen, als ze wakker word mag ze verder bij ons slapen. Ik heb wel moeten beloven dat ze de hele nacht in haar eigen bed slaapt voor ze 18 is.

Bron:
Tekening geplaatst met toestemming van howtobeadad.com

Tweeten

Toen onze eerste baby werd geboren, ging die vlieger niet helemaal op. Hoe groot mijn onbegrip toen ons hoopje rozige snoezigheid op haar eerste avond de andere kant van haar medaille aan ons toonde. Ze lág in mamma’s armen, had een schone luier en ze had aan de borst iets gedaan dat op een eerste dag voor drinken door mocht gaan.
Maar ze bleef huilen. Hartverscheurend. Heeft ze het warm? Heeft ze het koud? Heeft ze honger? Misschien toch bijvoeden met één piepklein flesje?
Ik moest iets doen, maar had geen idee. De avondzuster eigenlijk ook niet.
“Dat voelt u als moeder toch zelf het beste aan” en daar klepperde ze er monter vandoor, op naar een volgend trefzeker advies voor kamer vijfhonderdzoveel.
“Nét niet prematuur, maar vroeg genoeg geboren om veel te huilen”, aldus de kinderarts.
“Een snelle geboorte veroorzaakt bovendien onrustige gevoelens bij zowel baby als moeder”, vulde haar co-assistent aan.
“Baby voelt de onzekerheid van moeder feilloos aan, met álle gevolgen van dien”, sprak de ervaren moeder in het bed naast mij (het veelbetekenende knikje naar mijn rood aangelopen baby en de vervlogen hoop op enige nachtrust in haar ogen vergeet ik nooit meer).

Ik ben uit bed gestapt en heb uren over de gang gelopen. Wiegend, voedend, neuriënd. En ze was stil. Niet omdat ik alsmaar bleef lopen, nee zeg, omdat ze bij mamma was natuurlijk.
Tegen de ochtend werd ze door de nachtzuster uit mijn inmiddels slapende armen gehaald. Mamma, zei ze, uw meisje is moe. Deze zuster dirigeerde mij naar mijn eigen bed, waar ik, worstelend met mijn moderne opvattingen, als een blok in slaap viel. Ze bracht mijn meisje naar de babykamer en legde haar stevig ondergestopt in een voorverwarmd wiegje. Mijn kersverse dochter sliep een gat in de dag.

We hebben het maanden vol gehouden. Wiegend, voedend, neuriënd. Dat het ondanks mamma’s armen niet ‘ongeveer vanzelf goed kwam’, was vast zo’n uitzondering die de regel bevestigd. Gelukkig was ze huilend en wel in ieder geval ‘lekker’ dicht bij mamma geweest.

Onze tweede baby was er één uit de boeken. Zij viel met een vol buikje tevreden in mijn armen, en bij eerder genoemde uitzondering ‘gezellig’ in de box, in slaap.
Zie je wel! Ik voelde me sterk en vooral alwetend. We leefden nog lang en gelukkig.

Het is hard vallen van grote hoogte. Want op de dag dat onze derde baby twee weken oud was, begon Het Huilen. En het hield nu echt niet op. Wiegend, voedend en neuriënd. In de box, uit de box. Op de arm, op de borst, in bed, in de draagzak, weer in de box, weer uit de box. Maar Baby viel niet of nauwelijks in slaap.

Geen bladzij in de verantwoorde bladen die repte over baby’s die gevoelig zijn voor prikkels. Prikkels, die júist in mamma’s armen, ongemerkt maar met volle kracht, op hen afsuizen. Met alle gevolgen van dien…
De nachtzuster had het me zeven jaar geleden al willen vertellen. En mijn moeder en mijn moeders moeder waren het er ook deze keer weer over eens: dit kindje vroeg niets anders dan: Geef me rust…

Wat is dat toch met mij en met de mens van tegenwoordig? Waarom lezen we liever de theorie dan te luisteren naar de praktijk?

Het is toch op z’n minst opmerkelijk te noemen dat ik gewoon wéér die ene zeer voor de hand liggende oorzaak over het hoofd zag?
Doodmoe werd hij van al dat heen en weer gezeul. Gék werd hij van de mobile boven zijn box. Dól werd hij van al dat goedbedoelde en (jawel) verantwoorde speelgoed om hem heen. Zó moe, dat hij er niet meer van kon slapen.

Al met al en achteraf bezien heb ik een wijze les geleerd. Een les die gaat over het leren loslaten van dromerige verwachtingen en geleende waarheden. Over werkelijk op zoek gaan naar wat mijn kinderen van mij vragen. Oftewel: over Moeder Worden.
Nu weet ik alleen niet meer in welk boek ik dat ook alweer gelezen heb…

Tweeten

Daarom vind ik onderstaande gebreide babymutsjes zo leuk!! Wink is Engels voor knipoog ;) Het zijn comfortabele en grappige en babymutsjes mutsjes voor baby’s die borstvoeding krijgen. Of voor aanstaande mama’s die van plan zijn hun baby borstvoeding te geven.

De mutsjes zijn gebreid van 100% biologisch katoen, zacht en rekbaar. Verkrijgbaar in twee maten: voor baby’s van 0 tot 6 maanden en vanaf 6 maanden. De katoen is geverfd met natuurlijke verfstoffen zonder enige vorm van chemicaliën. Sinds kort zijn de mutsjes verkrijgbaar via de webshop van Aidulac en bij een vriendin mocht ik deze foto’s maken ♥

Tweeten