Niet aanraden is geen afraden

Niet aanraden is geen afraden

In afwachting van mijn boek schrijf ik dit blog over een vraag in mijn mailbox: “We zijn aan het oefenen om ons zoontje van 10 weken op zijn rug te laten slapen. We zien dat hij bijvoorbeeld bij het autorijden of liggend in de kinderwagen niet in slaap kan komen. Hij slaapt altijd op zijn buik en moet daar dan ‘ineens’ op zijn rug liggen. Hij kent het gewoon niet waardoor hij niet in slaap kan vallen. Denk jij dat het hem te leren is?”

In zijn algemeenheid gezegd: Ja, een baby kan dit leren. Maar… ik verklap alvast: in deze situatie lukte het niet. Wat is nou 10 weken? Nog maar zo klein en veel komt vanzelf goed, maar aan sommige zaken is een baby dan toch al gewend. Inderdaad wat moeder aangeeft. Voor een baby kan het voelen of hij ‘ineens’ anders moet slapen.

Wil je jouw baby niet op zijn buik laten slapen, leg hem dan vanaf dag 1 op zijn rug, met zijn hoofdje afwisselend naar links en rechts en maak zijn bedje veilig en stevig op.

Vanaf 2007 wordt geadviseerd om baby’s al vanaf de geboorte op hun rug te slapen leggen omdat het de meest veilige slaaphouding is voor een baby. Toch zijn er genoeg zorgverleners die daar hun eigen mening over hebben. Bijvoorbeeld kinderartsen die – ter voorkoming van een plat achterhoofdje – pleiten voor een (stabiele) zijligging in de eerste levensweken omdat een babyhoofdje dan nog zo vervormbaar is. Ook hoorde ik een kinderfysiotherapeut eens zeggen: “Juist die eerste weken is rugligging heel onnatuurlijk vanwege de foetushouding in combinatie met onwillekeurige bewegingen; alsof je een pasgeboren kalf met zijn poten omhoog in de wei legt. Omdat een pasgeboren baby zich op zijn rug zo verloren voelt, zoeken ouders een beter passend plekje of houding.” Dat hadden de ouders van dit ventje ook gedaan. Heel begrijpelijk, logisch, liefdevol. Niets mis mee.

Baby huilt als hij op zijn rug ligtMaar nu? Ouders deden serieuze pogingen om hun kind op zijn rug te leren slapen, maar hij bleef schreeuwen als een kalfje. Hij kwam niet tot rust, ook niet met hulp van een inbakerdoek. Ik had de ouders – vanzelfsprekend – alle randvoorwaarden meegegeven. Daar begin ik standaard mee. Want slapen doen veel baby’s niet overal en zomaar. Daar is een basis voor nodig.

Eenduidigheid: voeden op dezelfde plaats, spelen op dezelfde plaats, slapen op dezelfde plaats.
Regelmaat: steeds weer dezelfde volgorde van slapen-voeden-knuffelen-box-slapen-voeden-knuffelen-box etc. Zo leert een baby: wakker = drinken, moe = naar bed.
Beperk prikkels: Sommige baby’s zijn net sponsjes, nemen alles in zich op, maar als ze moe zijn, zijn ze ook ECHT moe. Zo moe dat ze niet meer kunnen ontspannen. Kortom: maak zijn leventje saai en voorspelbaar. Rust, rust en rust. Probeer – voor zover dat gaat – je in jouw baby te verplaatsen.
Richting: Weet waar je uiteindelijk naar toe wilt met jouw kind. Maak een plan en voer dat rustig en vol zelfvertrouwen uit. Jouw baby gaat er niets aan overhouden als je eens wat probeert en hem laat uithuilen, simpelweg omdat hij moe is en niet begrijpt waarom het ‘ineens’ anders moet. Wees niet bang door onveilige hechtingsverhalen, dat speelt alleen bij langdurig ongezonde situaties.

Baby slaapt in draagdoekDe ouders maakten samen een plan voor twee dagen. De eerste dag voelde als een zure appel. Op de tweede dag waren ze rustiger en meer vastbesloten om hun plan toch een kans te geven. Na deze twee dagen helaas geen enkele verbetering, terwijl hun zoon in de draagdoek en op zijn buik wel meteen sliep. Deze twee dagen hadden de ouders nodig om hun emotie en verstand in balans te krijgen. Zij bereikten niet het gewenste resultaat, maar vonden wel een antwoord. Daar gaat het om. Door op deze manier stappen te zetten, groeit je zelfvertrouwen. Adviezen van oma’s of consultatiebureau kun je daardoor beter ‘wegen’ met wat je zelf wilt voor jouw kind.

Baby slaapt op buikOuders hebben informatie nodig om te kiezen. Die informatie komt vanuit hun eigen opvoeding en intuïtie (we doen immers allemaal maar wat ;)) en ook vanuit hun omgeving: familie, vrienden en professionals. Hoewel niet praktiserend, voel ik me nog steeds verpleegkundige genoeg om ouders niet actief aan te raden om hun baby op de buik te laten slapen. Mijn informatie is duidelijk: rugligging meest veilig. Maar veiligheid houdt veel meer in dan slaaphouding. En mijn moederhart vindt het vaak moeilijk om te merken dat er zoveel nadruk lijkt te liggen op wat we allemaal fout kunnen doen. Of het gevaar altijd en overal op de loer ligt. Als je zo leeft, heb je geen leven en projecteer je alleen maar angst en wantrouwen op je kind: niet gezond.

Voor mij is niet aanraden geen afraden. Ouders weten diep van binnen vaak heel goed hoe ze voor hun baby willen zorgen. Ik probeer daarbij aan te sluiten door voldoende aan de ratio-kant op de weegschaal te leggen. Voldoende. Niet teveel.

Ik gaf ouders daarom nogmaals mee: hou eenduidigheid en voorspelbaarheid in je achterhoofd. Voor een baby is slapen in zijn wieg, de slaaphouding, op rug of buik, slapen op schoot (bijvoorbeeld na borstvoeding in slaap vallen), slapen in een draagdoek, strak, rechtop, beweging en slapen in een autostoeltje, half liggend, rijdend etc. Het is allemaal anders, qua houding, begrenzing, wel/niet nabijheid, wel/niet in beweging. Een baby schakelt veel en veel trager dan een volwassene, hoe meer hetzelfde verloopt, vaste plaats, vaste verzorger, vaste rituelen, hoe fijner en relaxter het voor hem is. Wil je vanuit deze basis iets veranderen, probeer het en kijk of je baby er in meegaat. Soms zal het lukken en op andere momenten is hij… een baby :)

Verhaal en foto’s geplaatst met toestemming ouders.

Over Sylvie

Sylvie Zuidam is moeder van 5 kinderen (22-15 jaar). De jongsten zijn tweelingbroers. Ooit begon zij haar carrière als verpleegkundige, inmiddels is zij al weer jaren ondernemer en blogger. Sylvies passie voor inbakeren begon in oktober 1999 toen haar derde kind een oververmoeide en overprikkelde baby was geworden. Zij las het boekje ‘In doeken gewikkeld’ (nu: Inbakeren brengt rust) en besloot haar baby in te bakeren. Vanaf die tijd werd alles anders! Baby kon eindelijk slapen, papa en mama konden weer slapen en ook de andere kinderen kregen hun ouders weer ‘terug’. Naast inbakeren heeft Sylvie ook een warm hart voor borstvoeding.

2 gedachten over “Niet aanraden is geen afraden

  1. Beste Anne-Wil,
    Naar een oorzaak kun je bij een baby vaak alleen maar raden, daar heb je weinig meer aan. Neem de huidige situatie als uitgangspunt: Er is een nieuw ritueel ontstaan, namelijk aanleggen en slapend wegleggen en je geeft aan dat je dit graag zou willen veranderen. Dat kan, maar daar is geen standaard stappenplan voor.

    Wat wel een goed idee is om je bewust te zijn van je eigen uitstraling. Kleine kinderen zijn ontzettend gevoelig, ze nemen de uitstraling en emoties van hun ouders over. Het naar bed brengen kan nu (onbewust) wat spanning met zich meebrengen. Probeer toch zo relaxt en zelfverzekerd mogelijk te blijven. Het komt wel goed.

    Heeft papa trouwens wel eens geprobeerd om haar naar bed te brengen? Soms accepteren baby’s namelijk prima dat het een beetje anders gaat.
    Wil je haar (stap voor stap) weer leren om zelfstandig in slaap te vallen, vraag dan om hulp van de jeugdverpleegkundige van het consultatiebureau of van een zelfstandig werkende prof, denk aan een babyconsulent, te vinden via babyconsulentennederland.nl. Het gaat er om dat er een plan uitrolt dat jullie de meeste kans van slagen geven en dat past bij jullie en jullie dochter.

    Groet, Sylvie

  2. Beste Sylvie,

    Wij hebben een dochter van 14 weken en ze is met 41 weken geboren.
    Met 8 weken heb ik je boek gelezen en ben ik begonnen met het toepassen van het slapen-voeden-knuffelen-box-slapen ritme. Ik paste nog het drie uur schema van de kraamweek toe en dit kwam vaak niet uit, omdat onze dochter soms korter sliep en ze ook weer wilde drinken, maar eigenlijk te moe was. De dag van het nieuwe ritme ging perfect en tot aan de 12,5 week ging het erg goed. Het ritme paste bij haar en viel bijna altijd zelfstandig in slaap in haar wieg. Sinds bijna 2 weken begint ze al te huilen zodra ik haar weg leg in de wieg. Ik doe niets anders, alleen is haar wakker tijd langer geworden. We blijven het ritme op dezelfde manier toepassen, maar voor het slapen gaan leg ik haar nu aan de borst en leg haar slapend weg. Dat is het enige waardoor ze in slaap valt. Het is erg geleidelijk zo gelopen, maar ik begrijp niet waarom het haar nu zelf niet lukt. Ik hoop niet dat ze dit nu altijd nodig heeft, want de fles of mijn partner kan haar zo nooit naar bed brengen. Heb jij een idee waar deze omslag opeens door komt?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *