Ervaring met ‘het’ consultatiebureau

Ervaring met 'het' consultatiebureau [Babyblog]

‘Het’ consultatiebureau is een verzamelnaam voor instellingen waar je terecht kunt voor preventieve gezondheidszorg, o.a. voor de gezondheid van je kinderen. Je kind wordt gescreend, gewogen, gemeten, gevaccineerd en gevolgd in zijn ontwikkeling. Je kunt er met al je vragen over de gezondheid van je kind terecht. Ik vind het geweldig dat we in Nederland zo’n instelling hebben.

Dat het een verzamelnaam is, inclusief bijbehorend – soms negatief – imago, dat merken jeugdartsen en -verpleegkundigen in contact met ouders ongetwijfeld. Toch denk ik dat de ‘goeden onder de kwaden’ daar wel mee om kunnen gaan.

Eén moeder, twee verschillende ervaringen

Onlangs was ik op bezoek bij een jong gezin. Het oudste kind had als baby veel gehuild en moeder voelde zich destijds alleen serieus genomen door de jeugdarts en –verpleegkundige van het consultatiebureau. Ze kijkt dankbaar terug op die contacten. Het eerste bezoek aan ‘het’ cb met haar tweede verliep anders. Gewoon, door een andere persoon.

Het groeilijntje van haar baby steeg iets harder dan het lijntje in het dossier. ‘Wat geef je haar?’ was de vraag van deze jeugdarts. Het kostte moeder moeite om er geen oordeel in te horen. Hypoallergene voeding? Waarom? was de volgende vraag van de arts. Gevolgd door haar ongevraagde ‘advies’ om over te gaan op ‘gewone’ voeding. Moeder dacht bij zichzelf: ‘Het gaat nu goed met haar, waarom zou ik overgaan op andere voeding?’

Normaal gesproken stimuleer ik ouders om naar onderbouwing van adviezen te vragen, maar ik begrijp heel goed dat deze moeder stil werd van deze jeugdarts en pas thuis bedacht moeder dat ze wat assertiever had willen zijn. (Je onaangenaam overrompeld voelen, ken je dat?)

‘Hoe gaat het verder?’, vroeg de jeugdarts.
‘Goed’, antwoordde moeder.
‘Nou, ze gaat nog wel meer huilen hoor’, was de reactie van de arts.

Waarom ga ik eigenlijk naar het consultatiebureau?

Met een kater kwam deze moeder weer thuis. ‘Waarom ga ik eigenlijk naar het consultatiebureau?’ vroeg zij zich af. En ze is niet de enige ouder die dit denkt. Alle goede ervaringen ten spijt.

Voor veel ouders is het fijn om te horen dat hun kind het goed doet. Dat betekent voor hen dat zij het ook goed doen. Hoe krom dit misschien ook klinkt, zo werkt het nu eenmaal. Of het nu om je (schoon)moeder, je beste vriendin, een jeugdarts of een leerkracht gaat, het is fijn om van anderen te horen dat je het goed doet. Als anderen reden hebben tot zorg, dan komt het alleen over als die anderen dat formuleren vanuit zichzelf en er geen waardeoordeel aan hangen.

Negatieve ervaring

Een negatieve ervaring wordt 9x vaker doorverteld dan een positieve ervaring, dus bij een negatieve ervaring staat het cb al meteen met 0-9 achter. ‘Het’ cb, want voor ouders met een eerste kind is de eerste persoon immers ‘het’ cb. Als verpleegkundigen en artsen niet in staat zijn het vertrouwen van ouders te winnen, gaat de signaalfunctie van het cb voor een deel verloren.
Hoe verbeter je de kwaliteit van zorg voor de allerkleinsten?

Tips voor ouders

Vraag aan zorgmensen waarom ze de handelingen doen die ze doen en vraag waarom ze bepaalde adviezen geven. Ten eerste omdat ze nuttige zaken controleren, ten tweede omdat je er zelf van leert en ten derde om de afweging te kunnen maken of het advies bij jou en je baby past. Doe het altijd, welke zorgmensen je ook treft in jouw leven en dat van jouw kind(eren).

Tip voor jeugdverpleegkundigen

Benadruk tijdens het zuigelingenhuisbezoek – desnoods een paar keer – dat ouders met alle (alle!) vragen mogen bellen of naar het inloopspreekuur kunnen gaan. Ik krijg veel vragen, echt veel, waaruit blijkt dat ouders onvoldoende bekend zijn of zich onvoldoende vertrouwd voelen met het cb.

Mijn boodschap aan alle zorgmensen

Alle communicatie valt of staat met de overtuigingen van beide partijen. Je vindt elkaar of niet. Je doet moeite om elkaar te vinden of niet. Ik denk dat onzekerheid niet alleen bij ouders, maar ook bij professionals kan spelen.

Sluit aan bij de ouders. Ontmoet ze waar zij op dat moment zijn. Je hoeft niet altijd een oplossing te geven. Durf ook te luisteren!

Meer lezen
Bedankt voor je klacht
Gemiste kans
Waarom ervaar jij het consultatiebureau als consternatiebureau?

 

Over Sylvie

Sylvie Zuidam is moeder van 5 kinderen (23-15 jaar). De jongsten zijn tweelingbroers. Ooit begon zij haar carrière als verpleegkundige, inmiddels is zij al weer jaren ondernemer en blogger. Sylvies passie voor inbakeren begon in oktober 1999 toen haar derde kind een oververmoeide en overprikkelde baby was geworden. Zij las het boekje ‘In doeken gewikkeld’ (nu: Inbakeren brengt rust) en besloot haar baby in te bakeren. Vanaf die tijd werd alles anders! Baby kon eindelijk slapen, papa en mama konden weer slapen en ook de andere kinderen kregen hun ouders weer ‘terug’. Naast inbakeren heeft Sylvie ook een warm hart voor borstvoeding.

5 gedachten over “Ervaring met ‘het’ consultatiebureau

  1. Wat een fijn stukje!

    Als ouder ben ik ontzettend blij dat er zoiets als het consultatiebureau is in Nederland. Dat betekent niet dat ik geen verbetermogelijkheden zie.

    Ook ik ervaar veel spanning voor en na een bezoek. Er wordt naar mijn idee niet echt naar ons geluisterd, maar vooral snel geoordeeld. Die oordelen maken dat ik ook niet goed kan luisteren. Wij zien bijna iedere keer een ander persoon en misschien draagt dat ook niet bij aan ons vertrouwen. Ik mis echt een stukje transparantie en het aansluiten bij ons, als ouder. Tijdens ieder consult worden/werden er mogelijke stoornissen en problemen genoemd. Een concreet voorbeeld is een stukje tekst in een verwijzing voor een audiologisch centrum “het kind ontwikkelt zich langzaam op ieder ontwikkelingsgebied” en “er is sprake van een trage ontwikkeling”. Dit kwam voor ons als ouders hard aan. Wij weten wel dat ons kind nog niet praat, maar… Hoe bedoel je achterstand op elk ontwikkelingsgebied? Wat is dat feitelijk? En waarom moeten we zoiets in een verwijzing lezen en bespreek je dat niet met ons?

    Er is weinig tijd voor een consult en ik denk dat wij op onze beurt de afgelopen jaren ook teveel afwachtend en te weinig transparant geweest zijn richting het CB over hoe zoiets op ons overkomt en over ons gebrek aan vertrouwen in hun. Ik zie, mede door het lezen van dit blog, dat ik hier zelf ook actie in kan ondernemen.

    Toch blijf ik vooral vinden dat duidelijke communicatie, transparantie en aansluiten bij de ouder voorop zouden moeten staan bij het CB. Het CB is de professional en het CB heeft een andere positie dan de ouder. Niet iedere ouder is even assertief of heeft dezelfde mogelijkheden. Het CB kan in mijn optiek meer betekenen, als er beter wordt gecommuniceerd (in elk geval bij ons CB! Ik weet natuurlijk niet hoe het op andere plekken is…).

  2. Ik heb nog wel een tip, voor de jeugdverpleegkundigen. Zorg ervoor dat er regelmatig overleg is en dat het beleid goed op elkaar wordt afgestemd. Dus niet dat de een iets anders zegt dan de ander. Dat werkt nogal verwarrend voor ouders.

    Verder is het ook belangrijk om alle vragen en zorgen van ouders serieus te nemen. Zij zien hun kindje 24 uur per dag. Op het consultatiebureau of bij een huisbezoek is altijd een momentopname. Het is niet professioneel en ook niet verstandig, om bevooroordeeld te zijn en meteen te roepen dat ‘alles normaal is’ en dat ouders zich te veel zorgen maken. Ouders voelen zich daardoor niet serieus genomen en niet gehoord en gaan zich daardoor niet minder zorgen maken.

    Beter zou zijn om serieus te reageren op de problemen die genoemd worden en met de ouders mee te denken over oplossingen. Zo voelen zij zich begrepen en gesteund.

  3. Opnieuw goede blog Sylvie!
    Het consultatiebureau is niet zo zeer een verzamelnaam (het valt of onder een thuiszorgorganisatie of onder een GGD), maar meer een icoon in Nederland. Regelmatig nog met een negatief imago. Aan de andere kant krijg ik als jeugdarts én mijn collega’s ook geregeld complimenten! Wij in Nederland klagen meer dan dat we complimenten uitdelen..
    Ik ben blij dat je een algemeen stukje schrijft over communicatie van ‘zorgmensen’, want het geldt inderdaad voor elke zorgprofessional. Ouders klagen ook geregeld bij mij over andere zorgprofessionals, terwijl uiteindelijk elke arts of andere zorgprofessional zijn/haar patiënten / cliënten optimaal wil helpen.

  4. Mooi stukje.

    Ik woon in het buitenland waar helemaal niets is. Natuurlijk gaan we wel voor groei/gewicht/vaccinatie – controles, maar dat is het dan ook. Met vragen over huilen/(borst)voeding/slapen/etc kan ik niet terecht. Behalve dat er geen algemene richtlijnen/kennis zijn, is er ook een enorm cultuurverschil in hoe om te gaan met dit soort dingen. Ik weet zeker dat mijn kansen om nu nog borstvoeding te geven veel groter waren geweest als ik een professional had gehad die me had geholpen toen we moeilijkheden tegenkwamen.

    Als ik mijn Nederlandse vriendinnen hoor ben ik dus soms een beetje jaloers hoor! In Nederland is het zó goed geregeld. En als er een vervelende arts of verpleegkundige is kan je nog wel blijven doorzoeken naar eentje die wel luistert.
    Gelukkig sturen mijn vriendinnen met kids wel handige foldertjes en algemene overzichten van hun verloskundigen/CB/etc door. En bestaan er informatiebronnen zoals deze site ;).

    Hoe alles geregeld is in Nederland: kraamzorg, lactatiedeskundigen, babyconsulenten, consultatiebureau, huisarts, kinderartsen…. ouders in Nederland lijken soms half niet door te hebben hoe goed ze het hebben….

Reacties zijn gesloten.