Gentle sectio ervaringen

Gentle sectio rules!

Geschreven door Marleen J.

Woensdagavond 30 oktober 2013 werd voor het eerst op Nederlandse televisie live getoond hoe een keizersnede wordt uitgevoerd. Ik heb niet gekeken en ik weet ook niet OF ik ga kijken. Misschien is het te confronterend, misschien is het juist wel mooi. Ik ben er nog niet uit.

Ik heb twee prachtige mooie meisjes gekregen. Beide geboren via een keizersnede, maar wel een totaal andere beleving en aanpak. De eerste traumatisch, de tweede een zogenaamde ‘gentle sectio’.

Twee keizersnedes, totaal verschillende ervaringenen

De eerste keizersnede onderging ik in mei 2011. Ik werd opgenomen in het OLVG en zou ingeleid worden in verband met pre-eclampsie.* Na 2 dagen braken mijn vliezen en begon het circus. Spannend, vond ik toen nog wel. De eerste uren waren de weeën prima op te vangen, ze kwamen gelijk regelmatig en om de paar minuten dus ik had er alle vertrouwen in. Echter, de ontsluiting schoot niet op. Uur na uur na uur, liggend op zo’n verlosbed (wie heeft bedacht dat dat comfortabel ligt?) Achteraf denk ik: “Waarom ben ik blijven liggen al die tijd?” Ik was aangesloten op een CTG- en weeën-monitor, maar daar had ik ook mee kunnen lopen. De uren verstreken. Na een uur of 8 had ik 1 cm ontsluiting, waardoor er eindelijk een elektrode op het hoofdje aangesloten kon worden om baby’s hartslag in de gaten te kunnen houden. Dit bleek betrouwbaarder dan de CTG.

* in de volksmond bekend als zwangerschapsvergiftiging

Ik word wel erg zenuwachtig van jullie kind

Omdat het niet opschoot, werd ik aan een infuus gelegd om de weeën op te wekken. Geen pretje, maar ja, het werd wel tijd voor wat meer ontsluiting. Inmiddels was mijn motivatie tot het vriespunt gedaald en vond ik alles wel best. De weeën werden erg heftig, maar het bleek dat mijn baby deze weeën niet trok. Haar hartslag daalde snel en ze herstelde zich niet goed. Na 13 uur kreeg ik een ruggenprik in de hoop dat ik door de ontspanning meer ontsluiting zou krijgen. Toen deze er eenmaal in zat, kreeg ik weer praatjes en tot mijn stomme verbazing bleek de hele verloskamer vol te staan met mensen. Verpleegkundigen, gynaecoloog, arts-assistent, anesthesist, verloskundigen. Ik heb me netjes voorgesteld, opgelucht dat ik van de pijn af was. Maar deze opluchting duurde maar even, de kamer stond vol omdat er wat paniek ontstond. Mijn baby had het zwaar, na elke wee zag ik haar hartslag steeds naar beneden gaan. En voor mijn gevoel duurde het een eeuwigheid eer ze zich weer een beetje had hersteld. De gynaecoloog sprak toen de woorden: ik word wel erg zenuwachtig van jullie kind. Nou, zei ik, als jij dat wordt, dan word ik dat helemaal. Dus keizersnede.

Een gezonde, levende baby

Diep van binnen had ik dat wel verwacht en ik wilde maar één ding: een gezonde, levende baby! Daarna ging alles erg rap. Binnen 20 minuten lag ik op de operatietafel. Het geboren worden van ons dochtertje werd nog bemoeilijkt omdat ze al helemaal ingedaald was en dus vast zat met haar hoofdje. Na aardig wat duw- en trekwerk en een verlostang werd ze losgemaakt. Die eerste huil. Magisch vond ik dat. Zelf lag ik te huilen, ze werd even boven het laken getild en toen moest ze voor een kleine check naar de kinderarts. In werkelijkheid duurde dit een paar minuten, maar het leek wel een half uur.

Vasthouden mocht niet

Toen ze eindelijk bij me kwam had mijn man haar vast en ik wilde niks liever dan haar vasthouden. Een dierlijk instinct van een moeder die haar kind wil vasthouden. Maar dit kon niet. Mijn armen lagen vast op de tafel met infuus, hartslagmeter etc. Woest trok ik de hartslagmeter van mijn vinger om haar toch vast te houden maar er werd dringend verzocht om dit niet te doen. Dus kon ik alleen maar aan haar ruiken en kusjes geven. Vrij snel daarna gingen mijn man en mijn kind weer weg.

En daar lag ik dan.
Alleen.
Wat voelde ik me vre-se-lijk eenzaam.

Terwijl ik dit opschrijf, voel ik weer de knoop in mijn buik. Onvoorstelbaar achteraf, dat dit zo is gegaan.

Na een uur zag ik ons kindje pas weer. Huid op huid bij haar trotse papa. Dat maakte wel een hoop goed. Eindelijk kreeg ik haar bij me, een klein meisje van 2750 gram, met een piepklein luiertje. Met hulp van een verpleegkundige kon ik haar aanleggen en ze bleek gelukkig een natuurtalent, de borstvoeding kwam goed op gang.

Lange tijd heb ik mijn bevallingsverhaal niet kunnen vertellen. Ik negeerde het; moest blij zijn met mijn gezonde dochter vond ik zelf. Het herstel ging traag. Veel te traag naar mijn idee. Achteraf komt dit trage herstel door de pre-eclampsie en de uren van weeën. Mijn lichaam had een aardige opdonder gekregen.

Na een jaar kwam de klap

Ik praatte niet over de bevalling, stopte het ver weg. Pas toen haar eerste verjaardag in zicht kwam en mensen om mij heen dit een leuke gebeurtenis vonden, kwamen bij mij alle herinneringen in volle hevigheid terug. Een klap in mijn gezicht. Ik ging druk in de weer met taarten uitzoeken, maar voelde niet de blijdschap die hier bij zou moeten horen. Toen pas ben ik in therapie gegaan bij een haptonoom. Uren heb ik daar gehuild, gepraat en nog meer gehuild. Omdat mijn lichaam het zelf niet kon, om de onmacht, om de angst haar te verliezen, en om het feit dat ik haar niet heb kunnen vastpakken de eerste minuten na haar geboorte.

Ik heb geleerd dat ik hier geen schuld aan had, rationeel wist ik dat wel, maar nu voel ik dat ook. Dat was het verschil.

Geboorteplan, geluk en gentle

Hoe anders ging het bij de geboorte van onze tweede dochter. Zij lag in een stuit. Eigenwijze meid, zelfs na een draaipoging draaide ze weer terug. Ik zou ingeleid worden, daar was alles al voor afgesproken. Een week de geplande datum voelde ik haar minder en had ik opnieuw een te hoge bloeddruk waardoor ik 3x per week naar het ziekenhuis moest voor controles. Ik mocht komen en werd gelijk aan de CTG gelegd. Het zag er goed uit en ik hoorde haar, dus ik was gerustgesteld. Vanwege een torenhoge bloeddruk en opnieuw een beginnende pre-eclampsie werd besloten dat ik nog diezelfde dag via een keizersnede zou bevallen. Ik had er alle vertrouwen in, had een geboorteplan gemaakt dat helemaal besproken was. Ik had het gevoel dat ik grip op de zaak had en zag alles vol vertrouwen tegemoet. Natuurlijk wel met enige zenuwen, maar dat lijkt me logisch. In ons ‘wachtkamertje’ besprak ik met de verpleegkundigen nogmaals mijn geboorteplan en we troffen toevallig een verpleegkundige die zich inzette voor de ‘gentle sectio’. Dit was op het moment van mijn bevalling nog geen standaard procedure in het OLVG, iets wat nu wel het geval is. De dienst van deze verpleegkundige zat er bijna op, en een gentle sectio was alleen mogelijk als er een verpleegkundige bij aanwezig zou zijn. Ze besloot om met ons mee te gaan, gelukkig.

Binnen een paar minuten op mijn borst

Mijn man week niet van mijn zijde, zat bij mijn hoofd en spiekte af en toe even over het gordijn. Het was nog enig duw en trekwerk om ons kindje er uit te krijgen omdat ze nogal vast zat, maar al snel klonk weer dat mooie gehuil. Ze was er. Mijn armen lagen vrij en na een check door de kinderarts werd ze binnen een paar minuten op mijn borst gelegd. Haar warme lijfje (een klein beetje schoongeveegd) zo op mijn lijf met noppenfolie en dekens over haar heen.

De gezichten van mijn man, babydochter en van mij,
dicht bij elkaar.
Bijna magisch was het.

De wereld bestond op dat moment uit niks anders dan mijn kindje

Wat een geluk en wat een verschil met mijn eerste ervaring. Ik werd dichtgemaakt, maar had daar totaal geen erg in. De wereld bestond op dat moment uit niks anders dan mijn kindje.

Met baby, man en infuus werd ik naar de verkoeverkamer gereden. In afwachting van een verpleegkundige die mij zou helpen om haar aan te leggen. Maar dat kon ik zelf wel, daar hoefde ik niet op te wachten. Ook onze jongste bleek een natuurtalent, bij aankomst van de verpleegkundige lag ze al bij mij te drinken. Uren heeft ze bij mij gelegen, wat een geluk!

Dit keer tranen van geluk

Een paar tranen over mijn wangen nu ik dit weer opschrijf allemaal. Ik prijs mezelf gelukkig dat ik het ook op deze manier heb mogen meemaken. Als het dan toch een keizersnede moet worden, dan maar zo! Het herstel gaat voorspoedig, en ik kijk al bijna reikhalzend uit naar haar eerste verjaardag!

 

Leer meer

Huid op huid contact en borstvoeding na een natuurlijke keizersnede
(inclusief een lijst van ziekenhuizen waar een gentle sectio mogelijk is)

 

Marleen woont samen met haar lief, twee kleine meisjes en drie katten in Amsterdam. Zij heeft ergotherapie en een kopstudie HRM gedaan en is werkzaam in de Sociale Werkvoorziening. Marleen haar dochtertjes zijn beide geboren via een keizersnede, maar wel een totaal andere beleving en aanpak. De eerste traumatisch, de tweede een zogenaamde ‘gentle sectio’.

6 Reacties

  • Ellen Kluit

    Wat jammer en naar van die eerste ervaring! Mijn oudste is ook geboren met een spoedkeizersnee, maar hij werd direct na de eerste checks en het aankleden al even bij me gelegd terwijl ik gehecht werd. Terwijl ik naar verkoeverkamer ging, ging hij met man naar verloskamer voor de laatste checks. Daarna is hij, nog op de verkoeverkamer, bij me gelegd en niet meer weggehaald. Erg fijn.

    Jongste is geboren met een natuurlijke keizersnee. Ik vond het erg bijzonder om haar direct bij me te krijgen en te houden, maar heb dit bij zoon niet gemist. Bij dochter moest de ok wel snel klaar worden gemaakt omdat er een spoedkeizersnee achteraan kwam. Superefficiënt en razendsnel werd ik gehecht en weggereden, zonder dat ik het gevoel kreeg dat er een stel robots aan het werk was. Er werden zelfs nog grapjes gemaakt. Het was een fantastisch team, dat heel goed op elkaar was ingespeeld.

    Hulde voor het Martini Ziekenhuis. Een nare bevalling gun ik niemand.

  • Babette

    Helaas ook voor mij herkenning bij het verhaal van je eerste sectio. En wat fijn om te horen dat ik niet de enige ben die daar nog steeds erg veel last heeft, nu 8 maanden later.
    Veel dank voor het delen van dit verhaal.

  • Laura

    Net iets meer dan 4 jaar geleden (op 6/11/09) kreeg ik na urenlang onmogelijke weeen en nog geen volledige ontsluiting, ook een keizersnede. Ik vond het traumatisch en heb er bijna een jaar over gedaan om ermee in het reine te komen. Dat klinkt heftig, maar zo was het. Ik kon niet eens zeggen dat ik bevallen was, want zo voelde het niet: ik had toch een keizersnede gehad? Ook het vastliggen aan alle metertjes en je armen niet kunnen bewegen, en dan die doodse eenzaamheid in de verkoeverkamer. Brrr. Gentle sectio moet overal standaard worden indien enigszins haalbaar!

    Uiteraard zijn er gevallen waarin het een kwestie van nu of nooit is, maar dan heb je er ook vrede mee. De tweede is bij mij overigens ook een KS geworden. Helaas wel een ouderwetse, maar hieraan geen trauma overgehouden omdat ik door de eerdere ervaring een geboorteplan had geschreven en daardoor veel meer controle had.

    Ik moest het uitvoeren van het geboorteplan wel afdwingen trouwens. Er mag soms wel iets meer rekening worden gehouden met de vrouw die het kind moet baren. De benadering door medici is toch nog wat te technisch af en toe. Dat is wel begrijpelijk, ze doen hun werk, maar ik ken meerdere verhalen van vrouwen die achteraf enorm ontgoocheld waren of fysiek nooit meer de oude zijn geworden door allerhande ingrepen (vacuumpomp, openknippen, tang etc.). Dus deze ‘gentle sectio’ ontwikkeling stemt mij optimistisch!

  • Grave

    Ook voor mij heel herkenbaar! Ik voelde me ook heel eenzaam en ging er zelfs van hyperventileren. Eerst vertellen ze je van alles en zijn ze continue bij je en dan plots niet meer. Ik heb m’n zoon ook maar heel even gezien op de ok. En daarna maar wachten eerst op de ok dan op de uitslaapkamer… Dat vond ik echt een domper! Wel was ik ook blij dat mijn man wel bij onze zoon was, hij heeft hier enorm van genoten

  • leonie

    Wat een herkenning! Op 16 april 2012 ging ik voor een ctg naar het ziekenhuis. Ik was al over tijd en er was sprake van verminderd leven. Na een inleiding en 12 uur spuug en persweeën zonder volledige ontsluiting kwamen ze er achter dat ons dametje een sterrenkijkertje was die de persweeën niet aankon. Ook hier dus een keizesnee omdat bij elke wee haar hartje minder ging werken. Na een uitputtende bevalling was ze daar dan eindelijk. Ik hoorde haar huilen maar… ze hielden haar niet hoog genoeg dus ik zag haar niet. Na een eeuwigheid was ze daar dan eindelijk… voor een paar tellen. En weg was ze met mijn man.

    Niemand die iets zei, of uitlegde… toen maar eens gaan vragen hoe het zat. Oh even hechten en voor u het weet bent u bij uw dochter hoor! Van de operatie kamer naar de uitslaapkamer weer in de wacht. En ik maar vragen…. nee mevrouw, helaas u bent niet stabiel. Uw hartslag is te hoog en uw bloeddruk ook. Pas als dat stabiel is kunt u naar uw man en dochter! Nou, toen ging mijn bloeddruk pas omhoog! Van pure ellende ben ik gaatjes gaan tellen in het plafond. Naast me lag een oude man te gillen en een klein meisje te huilen. Maar ik dacht maar een ding, hartslag omlaag… bloeddruk omlaag… adem diep in en weer uit…. zo kan je naar je kindje…. ik heb me nog nooit zo eenzaam en alleen gevoeld…

    Toen ik eindelijk na dik anderhalf uur (kon de klok zien! HEL!) heb ik een zuster gesmeekt of ik al stabiel genoeg was, en ja!!! resultaat… een enorme emotionele ontlading met als gevolg…? Torenhoge hartslag en bloeddruk…. wilde ze me bijna weer houden. Gelukkig lag ook onze dochter bij papa en dronk ze fantastisch. Maar traumatisch was het. Mocht het ooit nog een keer een keizersnede worden zullen mijn man en ik strijden voor dit geweldige alternatief! Dank voor het delen van je aangrijpende verhaal.

  • Berber

    Wat een mooi persoonlijk verhaal, heel aangrijpend en indringend. Het is belangrijk dat betrokken professionals in ziekenhuizen dit blog onder ogen krijgen zodat de gentle sectio overal mogelijk kan worden